يه نگاهي بندازم...واي خدا جون چه بلنده هفت طبقه... اي بابا تو هم كه اون پايين ايستادي... خوب شد اومدي... بهت كه گفته بودم خودم را فقط براي تو خواهم كشت تا بفهمي چقدر دوستت دارم... آهاي نگاه كن من هستم عاشقت شناختي؟ ديگه تموم شد. تمومش مي كنم خودم را مي اندازم پايين مي خواستم تو اطاق خودم را دار بزنم راستش ترسيدم طناب پاره بشه سقف بريزه بعد بابام مجبورم كنه اين همه راه برم تا محله ديگه گچ بخرم و بيام سقف را گچ بگيرم بعد دستم را بگيره ببره پيش حسن مكانيك دوستش... تو كه ميدوني من حوصله كار كردن ندارم درس هام ميمونه... تو مكانيكي هم آنقدر صدا هست كه نميشه صداي آهنگ را از گوشي شنيد يا درس خوند ..در ضمن بابا حتما بهم ناهار و شام نميداد و ميگفت پسر گشنگي نكشيدي تا عاشقي يادت بره.... گوش كن ديگه تحمل ندارم مي خوام خودم را فقط بخاطر تو بندازم پايين خوبه...خوبه بيخودي گريه نكن به صورتت چنگ ننداز آرايشت پاك مي شه من كه پول ندارم برات روژ گونه و روژ لب بخرم تو هم كه هر روز وقتي مياي بيرون بايد آرايش كرده باشي . آهاي دختر خوشگل نيگا كن مي خوام خودم را بندازم از اين بالا پايين بذار وقتي مردم گريه كن به صورتت چنگ بنداز حالا زوده وقتي موهات را مي كشي و زار ميزني مواظب باش آرايش موهات خراب نشه
خودت گفتي تازه آرايشگاه بودي مگه نه؟؟؟ خوبه...خوبه... نشين رو علف ها روپوشت كثيف مي شه وقتي خبرنگارها اومدند بگو كه من بخاطر تو خودم را انداختم رو آسفالت خيابون يادت نره وقتي من مردم مي فهمي چقدر عاشقت بودم آخه تو خيلي خوشگل هستي ديگه گريه نكن حرف گوش كن برو عقب كنج اون ديوار اونور خيابون نمي خوام له شدن منو ببيني برو...برو... اي بابا چي دارم مي گم امتحان ها نزديك شده از بس درس خوندم مثل اين كه قاطي كردم اصلا واسه چي اومدم پشت بوم؟؟؟ آهان بابا ملحفه هارو شسته داده پهن كنم رو بند به من چه؟؟ من فقط يه عاشق هستم رخت شور كه نيستم زورت به مامان نمي رسه به من مي گي رخت هارو پهن كنم...بايد زودتر برم پايين ناهار حاضره ناهارم را بخورم بشينم درس رياضي بخونم...آهاي با تو هستم دختر خوشگل محل .. درسم كه تموم شد من سر كوچه هستم با بچه ها بازم بيا مي خوام ببينمت....باشه؟؟؟؟
یکی بود یکی نبود در روزگاران قدیم پیرمردی دم مرگ سه پسرش را جمع کرد تا دارایی های خود را بین اشان قسمت کند، پیرمرد خانه را به برادر بزرگتر، مغازه را به برادر وسط و چون چیزی باقی نمانده بود گربه اش را به به برادر کوچک و برای این که سه نشود با لحن حکیمانه ای افزود "پسرم اگر عقل داشته باشی خودت ارزش سهم الارث ات را خواهی فهمید» (اساساً آدم وقتی بلد نباشد چهار قلم جنس را درست تقسیم بر سه کند ناچاراست که سخنان حکیمانه ول بدهد.) بعد هم مُرد چون نقش دیگری در این قصه نداشت. گربه با لحن مودب گفت ارباب غم به دل خود راه نده، من تو را خوشبخت خواهم کرد، کافی است برای من یک جفت چکمه مهیا کنی. " پسر چنین کرد، گربه چکمه های ساق بلند را پوشید و در حالی که از در خانه بیرون می رفت گفت: " ارباب عزیز، هنگامی که باز گردم تو ثروتمندترین مرد این شهر خواهی بود متأسفانه این قصه همین جا تمام شد چون همان روز گربه را به جرم پوشیدن چکمه ساق بلند و «تبرج» دستگیرو روانه زندان کردند. به هر حال واگویی قصه های قدیم این دور و زمانه کار چندان راحتی نیست ------------------
دختر چکمه پوش
یکی بود یکی نبود در روزگارانی نه چندان قدیم، زنی در حال مرگ سه دخترش را صدا می زند خانه اش را می دهد به دختر بزرگ،ماشین اش را می دهد به دختر وسطی و چون چیز با ارزشی نمانده بود یک جفت چکمه ساق بلندش را می دهد به دختر کوچیکه و حکیمانه می گوید «دخترم اگر عقل داشته باشی ارزش سهم الارثت را خواهی فهمید و زن میمیرد و از داستان خارج می شود . دختر چکمه ساق بلند را به پا کرده پاچه شلوار جین اش را می تپاند داخل چکمه از خانه که خارج می شود به پدرش می گوید « پدر غم به دل راه مده» دختر در حال خارج شدن باز هم می گوید تا من باز گردم تو مرد ثروتمندی خواهی شد و از خانه خارج می شود وقتی پلیسی می خواهد دختر را به جرم بد حجابی و اخلال در نظم عمومی دستگیر کند سوار اولین ماشین مدل بالایی که جلوی پایش ترمز میکند شده و میرود . البته قصه ما تمام نمی شود . مدتی بعد که دختر بر گردد هم صاحب خانه است هم ماشین و.... و پدر هم کلاهش را گذاشته است بالاتر و بهر حال واگویه قصه های نه چندان قدیم هم در این دوره زمانه چندان راحت نیست .
چند وقتی بود در بخش مراقبت های ویژه یک بیمارستان معروف، بیماران یک تخت به خصوص در حدود ساعت ۱۱ صبح روزهای یکشنبه جان می سپردند و این موضوع ربطی به نوع بیماری و شدت و ضعف مرض آنان نداشت. این مسئله باعث شگفتی پزشکان آن بخش شده بود، به طوری که بعضی آن را با مسائل ماورای طبیعی و بعضی دیگر با خرافات و ارواح و اجنه و موارد دیگر در ارتباط می دانستند. کسی قادر به حل این مسئله نبود. که چرا بیمار آن تخت درست در ساعت ۱۱ صبح روزهای یکشنبه می مرد. به همین دلیل گروهی از پزشکان متخصص بین المللی برای بررسی موضوع تشکیل جلسه دادند و پس از ساعت ها بحث و تبادل نظر بالاخره تصمیم بر این شد که در اولین یکشنبه ماه، چند دقیقه قبل از ساعت ۱۱ در محل مذکور برای مشاهده این پدیده عجیب و غریب حاضر شوند. در محل و ساعت موعود، بعضی صلیب کوچکی در دست گرفته و در حال دعا بودند، بعضی دوربین فیلمبرداری با خود آورده و... دو دقیقه به ساعت ۱۱ مانده بود که « پوکی جانسون » نظافتچی پاره وقت روزهای یکشنبه وارد اتاق شد. دوشاخه برق دستگاه حفظ حیات ( Life support system ) را از پریز برق درآورد و دوشاخه جاروبرقی خود را به پریز زد و مشغول کار شد!
- توضيح فيلمنامه نويس شماره (1): داستان اين فيلم بر اساس واقعيت بوده، اما تمام نامها الكي هستند.
پلان اول: (يك كوچه بن بست)- «ميو» بي هدف در كوچه قدم مي زند كه ناگهان دو آجر بر كله او فرود مي آيد. - توضيح فيلمنامه نويس شماره (2): اين دو آجر را كارگردان به سر «ميو» مي زند تا به طريقي فيلم شروع شود. «ميو» بر اثر ضربه اول دچار بحران شخصيت مي شود و فراموش مي كند يك گربه است و بر اثر ضربه دوم به ياد دوران كودكي اش مي افتد و روزهايي كه در خرابه هاي... با بچه اي به نام «ملوس» همبازي و به اين فكر مي كند كه حتماً «ملوس» تا اين زمان بزرگ شده و يك دل نه، بلكه 99 قلوه عاشق او مي شود. - توضيح فيلمنامه نويس شماره (3): اصولاً براي عاشق شدن به هيچ دليل منطقي و غيرمنطقي نيازي نيست (براي اطلاعات بيشتر به اكثر فيلمهاي فارسي و هندي مراجعه شود) پلان دوم( محل زندگي ميو و مادرش در يك خرابه): ميو به مادرش مي گويد: «مامان، ملوس يادته؟» مادر ميو: «آره پسرم. همون دختر كه توي... هم خرابه اي ما بود؟!» ميو: «من مي خوام باهاش ازدواج كنم.» مادر ميو: «باشه پسرم، سطح فرهنگ مون كه يكيه، فاصله طبقاتي هم نداريم، ازدواج كن!» - توضيح فيلمنامه نويس شماره (4): اي كاش تمام مادرها به مانند مادر ميو در امور خير چوب لاي چرخ جوانان نگذارند. مادر ميو انگار كه تازه چيزي به يادش آمده باشد، مي گويد: «اما پسرم، اين همه راه رو مي خواي چه جوري بري؟» ميو: «همون طوري كه اومديم؟ پشت يك وانت سوار مي شم.» مادر ميو: «نه پسرم، جاده ها خيلي خطرناكن، مگه نمي دوني حوادث جاده اي چقدر زياد شده، جوونمرگ مي شي!» ميو: «پس با هواپيما مي رم.» مادر ميو: «باشه پسرم، هر چند هواپيماها يكي درميون چرخشون پنچر مي شه يا بين زمين و هوا بنزين تموم مي كنن، اما باز هم از ماشين مطمئن تره! پلان سوم: (داخل فرودگاه) «ميو» به فرودگاه مي رود و چون پول نداره بليت هواپيما بخره، در يك فرصت مناسب داخل كيف يكي از مسافران كه قصد رفتن به ... داشته پنهان مي شود و هواپيما هم طبق معمول با تأخير راه مي افته! پلان چهارم (داخل هواپيما): ميو حوصله اش در كيف سر رفته است و خيلي هم دوست دارد داخل هواپيما رو ببينه. بخصوص كابين خلبان، تا بعد برا ملوس تعريف كنه. ميو خيلي آهسته از كيف در مياد و به دور و بر نگاهي مي اندازه و رو به دوربين مي كنه و ميگه: «اين قدر هواپيما هواپيما مي گفتن همين بود؟! اينكه با اتوبوس فرقي نداره، فقط خلوت تره!» - توضيح غيرضروري فيلمنامه نويس شماره(5): ميو يك بار سوار اتوبوس شده بود كه چون سرش چند دفعه زير پاي مسافران لگد شده بود، ديگه پشت دمش رو داغ كرده بود كه با اتوبوس اين ور و آن ور نره! ميو به كابين خلبان رسيده، ميو (در يك كلوزآپ)، «واقعاً فكرش رو نمي كردم روزي بتونم به اين بالا بالاها برسم»، ميو محو تماشاي كابين خلبان بود. يك دفعه خانوم مهماندار وارد كابين مي شود. «ا ا ا» (اين «ا» صداي جيغ خانوم مهماندار است) ميو: «چي شده؟ پنچر كرديم؟ بنزين هواپيما تموم شده؟!» خلبان: «چي شده خانوم؟!» خانوم مهماندار: «يك گربه!» ميو:«آخيش! خيالم راحت شد، فكر كردم داريم سقوط مي كنيم» خلبان: «ترسيدم خانوم، فكر كردم موش ديدي!» خانوم مهماندار: «آقاي خلبان، ما اكنون در ارتفاع 1500 مايلي از زمين هستيم.» خلبان: «يادم اومد !ترمز اضطراري رو بكشين.» خانوم مهماندار: «آقاي خلبان! ما الان سوار هواپيما هستيم نه قطار!» خلبان: «آها خوب پس بايد در فرودگاه... فرود اضطراري كنيم.» ميو: «چرا فرود؟ !من بايد برم... به ملوس برسم!» پلان پنجم: هواپيما فرود مي آيد و يك گروه پنجاه نفري وارد هواپيما مي شوند. خلبان: «اين گربه رو بگيرين!» ميو: «مي خواين من هم كمكتون كنم؟!» كه يك دفعه يك آجر توي كله ميو مي خورد. - توضيح فيلمنامه نويس شماره (6): اين آجر هم توسط كارگردان به سر ميو مي خورد تا داستان در مسير اصلي خود پيش رود. ميو كه تا اين لحظه دچار بحران شخصيت بود مداوا مي شود و به شخصيت اصلي خودش كه يك گربه است پي مي برد! ميو: «منو نگيرين من بايد به ... برم و با ملوس ازدواج كنم.» - براي اينكه فيلم طولاني بشه و خنده دار بشه، سه ساعت و نيم بايد پنجاه نفر دنبال «ميو» بدوند و «ميو» هي فرار كنه و اونها هي به هم بخورند و بيفتند! پلان ششم: دوربين يك دور 360 درجه اي مي زند و 49 نفر را نشان مي دهد كه خسته هر كدام در گوشه اي نشسته يا دراز كشيده اند برخي هم سرشان زخمي است، چون حين دنبال كردن ميو به هم خوردن! نفر پنجاهم يك موش پلاستيكي را به طرف ميو مي گيرد و مي گويد: «بيا پسر خوب اين رو بخور!»- ميو: «آقاي كارگردان من گربه ام، خر كه نيستم! يعني من فرق موش پلاستيكي با غيرپلاستيكي رو نمي فهمم! من فريب نمي خورم!» كارگردان: «طبق فيلمنامه تو بايد گول بخوري تا بتونن بگيرنت!» ميو: «من گول نمي خورم!»، كارگردان: «پس خودت خواستي!»، يك آجر ديگر هم بر كله ميو فرود مي آيد و «ميو» دچار تحول دروني مي شود و در جهت آسايش بقيه مسافران هواپيما خودش را تسليم مي كند. * پلان هفتم: ميو به سوي غروب آفتاب دور از زادگاه و معشوقه اش در خرابه هاي شهر غربت قدم مي زند!
برای تبادل لینک باید page rank شما 2 یا بالای 2 باشد. ابتدا لینک سایت را با نام "بزرگترین سایت تفریحی ایران" در سایت یا وبلاگ خود ثبت کنید بعد از آن ازاینجا درخواست خود را به من اطلاع بدهید تا لینک شما گذاشته شود.
وضعيت آنلاين ها :
اعضاي آنلاين:
